Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Σολομόνικα...ένα βιβλίο διαφορετικό από τα άλλα...


...όταν γεννιέται ένας μάγος, ή μια μικρή μάγισσα όπως εσύ τότε, ένας μάγος από όλους μας, παραβρίσκεστε εκεί για να παραδώσει το χάρισμα. Όταν γεννήθηκες εσύ εγώ με το αστρικό μου κορμί είχα παραβρεθεί κοντά σου.»






Δώδεκα η ώρα το βράδυ, μόλις την πήραν από τη μάνα της και την έβαλαν στην κούνια, η γιαγιά την είδε τη σκιά. Παραφύλαγε λέει, για να μην έρθουν οι μοίρες και τη μοιράνουν.
Γιατί οι μοίρες σου δίνουν αυτά που θέλουν εκείνες. Μια ζωή ανθρώπινη, γεμάτη με μικρές χαρές και πολλά βάσανα, ενώ αν είσαι σημαδιακός ζεις σε μια άλλη διάσταση.
Κάτι σε χωρίζει από τον πόνο, σαν γυάλινος τοίχος, τον αισθάνεσαι μα δεν πονάς, το ίδιο όμως και απ τη χαρά. Είσαι μες τη ζωή και δεν είσαι, γιατί γίνεσαι απλός θεατής, ένας παρατηρητής που απλά κατανοεί και καταγράφει το μεγαλείο της πλάσης, λες και φτιάχτηκε μόνο για αυτό. Για να θαυμάσει το αξιοθαύμαστο.

Κι αυτή είχε σκοτεινή πλευρά και το κατάλαβε όταν έκαψε την κούκλα της στο τζάκι, ή όταν φαρμάκωσε το σκυλί που την κυνηγούσε σαν περνούσε από το χαλατώ, κόβοντας δρόμο, για να πάει σχολείο.
Μπορούσε να θυμηθεί ένα σωρό εμπόδια που τα προσπέρασε, χάρη στην άλλη της πλευρά, που κάποιες στιγμές της έδειχνε πως είναι υπαρκτή και έτοιμη να δράση αν χρειαζόταν. Ήταν ο άλλος της εαυτός που ζητούσε να βγει στην επιφάνεια.





Ήταν αυτό το κάτι που έβλεπε μέσα στην ματιά της όταν καμιά φορά κοιταζόταν μόνη στον καθρέφτη και της πιστοποιούσε πως,τίποτα δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα όνειρά της. Αυτή της η πλευρά θα την βοηθούσε να φτάσει γρηγορότερα στο φως που αναζητούσε, μακριά από την πεζή της καθημερινότητα.











Δεν είχε γεννηθεί για να ζήσει τόση μιζέρια, τόσο πόνο.Ο χάρτης που θα την οδηγούσε στο στόχο, ήταν τα λησμονημένα εκείνα λόγια της γιαγιά της και προσπαθούσε να τα θυμηθεί με κάθε λεπτομέρεια, γιατί η ζωή της ήταν άδεια και χρειαζόταν αυτό που πραγματικά της έλειπε... Μαγεία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου